Adieu momie...




Κάθε απόγευμα στις 6 εμφανιζόταν στην παραλία της λίμνης.
Μουσική έπαιζε στο γαλάζιο Pavillon και οι κυρίες φορούσαν πανέμορφα φορέματα και καπέλα.
Τα τραπέζια στο υπερυψωμένο πλατώ  έλαμπαν άσπρα και λιλά, η πράσινα και άσπρα. Αυτά ήταν τα χρώματα της μόδας.
Όμως στην μεγάλη έκταση από ευγενή υφάσματα, κίτρινο άχυρο, γαλλικά λουλούδια,  φτερά κουκουβάγιας και στρουθοκάμηλου, υπήρχαν και σκουροκόκκινοι, η μπλε σαν το ατσάλι λεκέδες, επίσης και καφετί πιτσιλιές από ανεπεξέργαστο μετάξι, σαν καφές με γάλα και κρεμ σκωτσέζικες κορδέλες  – – –

Η γυναίκα που εμφανιζόταν στην παραλία κάθε απόγευμα στις 6, ήταν υπέροχα όμορφη και φορούσε εξεζητημένα φορέματα. Πχ ένα από αντίκ ροζέ μετάξι με άσπρα και πράσινα κεντήματα.
Όμως το ωραιότερο κόσμημά της ήταν το παιδί που περπατούσε με την γκουβερνάντα δίπλα της. 
L'enfant Katerina
Αυτή είναι η ομορφιά, το μεγαλείο, η γλυκιά ελαφρότητα και λευκό, φωτεινό, μαγικό φως.
Αυτός είναι ο άνθρωπος όπως τον επιθυμεί η ιδανική φύση στα όνειρά της.
Αυτό είναι το έργο της γριάς μητέρας γης – – –

Πλούσιοι κομψοί άντρες καθόταν κοντά στη νέα γυναίκα  – – – αλλά ποτέ μαζί της. Για παράδειγμα ο Κόμης Τ.Ρ., αργότερα ο Κύριος φον Π., και μετά ο Καπετάνιος Β. – – η αντίστροφα. Δεν τηρούσαν κάποια σειρά.
Κάποιοι την κοιτούσαν χωρίς να την χαιρετήσουν αλλά χαμογελούσαν. Κάποιοι άλλοι την χαιρετούσαν με ύφος που έλεγε: «Σε χαιρετώ, γιατί όχι; Χοχο, είναι τόπος θεραπείας, ένα ραντεβού του κόσμου»

Η Κατερίνα καθόταν εκεί, με τα χρυσά μαλλιά της και τα απαλά της μάτια – – – – –
Κανείς δεν ασχολούνταν μαζί της.

Η κυρία μαμά, η ωραία κυρία μαμά, ακουμπούσε με τους αγκώνες στο τραπέζι και κοίταζε τα δέντρα με τα πλατιά φύλλα, τη λαμπερή λίμνη, τα μάτια του Κυρίου φον – – –

Στις 8 έστειλαν την Κατερίνα στο κρεβάτι και εκείνη είπε σιγανά: «adieu momie – – – »

Η νέα γυναίκα δεν απάντησε – – – Ακουμπούσε με τους αγκώνες στο τραπέζι και κοίταζε τα δέντρα με τα πλατιά φύλλα, τη λαμπερή λίμνη, τα μάτια του Κυρίου φον – – –

Η λίμνη άρχισε να σκοτεινιάζει.
Η γυναίκα περπατούσε αργά κατά μήκος της ακτής.
Κανείς δεν ασχολούνταν μαζί της. Μέχρι τότε πριγκίπισσα της ζωής, όταν έρχεται το βράδυ μόνη  – – – Και τη νύχτα ίσως πάλι πριγκίπισσα, βασίλισσα, θεά – – –

Σούρουπο. Ειρήνη – – –

Γονείς κάθονται στα παγκάκια, κάπως κουρασμένοι από την εξοχή, παιδιά σκέφτονται σοβαρά το δείπνο και νέοι άνθρωποι που αγαπιούνται ψιθηρίζουν και νιώθουν απέραντα ευτυχισμένοι – – –.Έχουν την αίσθηση: «Μια αξέχαστη στιγμή στη ζωή μου – – –.»
Πάντα έχουν αξέχαστες στιγμές αυτοί οι νέοι άνθρωποι, που αγαπιούνται.

Τα κορίτσια σκέφτονται: «Κάποτε θα του λέω – – – "θυμάσαι εκείνο το βράδυ που καθόμασταν στη παραλία;" Εγώ είπα, "κοίτα πως χάνεται η λίμνη στο σκοτάδι και όμως είναι τόσο φωτεινή– – ". Και εσύ είπες, "Σαν εσένα – – –". Τότε ήσουν ποιητής»

Και μετά έρχεται η μαμά, εκείνο το άψυχο πλάσμα που στέκεται φρουρός μπροστά στην ψυχή και λέει, «Έλλη», η «Μανού», η «Ζουζέτ», «νομίζω πως άρχισε να κάνει ψύχρα», η «είναι αργά, πρέπει σιγά σιγά να πάμε στο σπίτι – – – »

Και τα αγόρια λένε, «αντίο δεσποινίς, θα έρθετε αύριο το πρωί στην παραλία;»
Και τα κορίτσια λένε, «Ίσως – – – »
Οι δεσποινίδες λένε πάντα «Ίσως», αλλά εννούν, «σίγουρα» – – –

Η παραλία ερήμωσε.
Μια νέα πανέμορφη γυναίκα κάθισε στο παγκάκι.
Το νερό τραγουδούσε ένα τρυφερό τραγούδι – – –.και μαζί του τραγουδούσε η κουρασμένη, περήφανη ψυχή της τις μοναδικές νότες αγάπης που είχε:
«adieu momie – –»



Άνα Ζουμάνη
εφημεροπτερα

SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image