Πόλεμος



Πόλεμος, πόλεμος και πόλεμος.
Και θηριωδίες.
Γυναίκες-άντρες-παιδιά-γρανάτες-πεινασμένοι ήρωες-αίμα-πέτρες-σκόνη, αχταρμάς.
Τώρα, λένε, έχει ο κόσμος άλλους στόχους.
Και όταν χτυπάει η καταιγίδα και ο κατακλεισμός, δεν συνεχίζει το χορτάρι να φυτρώνει;!
Και πάντα ανθίζει το χορτάρι, με τους μυστικούς, ειρηνικούς του νόμους. Παρ'όλα αυτά.
Μνημεία καταστρέφονται...
Όμως χρειάζεται μνημεία η ανθρωπότητα;
Σούπες χρειάζεται τώρα.
Επιτέλους, μέσα στην φωτιά και τον καπνό αναγνωρίζεις το περιττό ως περιττό.
Όμως όπως και να 'χει, σύντομα θα διαβάζεις το Βέρθερο πάλι και θα κλαις για την Λόττε.
Και πάλι του Σοπέν τις μαζούρκες θα ακούς και τις συμφωνίες του Μότσαρτ.
Και θα σπαράζει πάλι η καρδιά σου για μια ασήμαντη γκόμενα, επειδή ... επειδή ... επειδή... επειδή... χα χα ... χα, επειδή αγαπάει κάποιον άλλο.
Σήμερα με απελπισία βλέπουμε ανθρώπους να ψάχνουν τα παιδιά τους κάτω από τα συντρίμια  και αύριο τσατιζόμαστε για το κουμπί που λείπει στο αριστερό μας μανίκι.

Πόλεμος, πόλεμος και πόλεμος.
Ας κάνουμε επιτέλους πόλεμο με τις μιζέριες μας και τις αδυναμίες μας.
Τη βλακεία, τη συνήθεια, την πολυτέλεια, τη δειλία, την προκατάληψη και την υποκρισία μας.
Ειδικά με τη συνήθεια πρέπει να κάνουμε τον πόλεμο. Το φέρετρο της ψυχής. Τη συνήθεια που ναρκώνει, παραλύει και κλέβει τη δύναμή μας να διεισδύσουμε στο σωστό.
Ότι συνηθισω με δεσμεύει με τον εαυτό μου και με εμποδίζει να ανήκω στον κόσμο.
Αυτή είναι η πικρή μάχη που πρέπει να δοθεί για την μελλοντική ειρήνη. Και μέσα μας.


Άνα Ζουμάνη


SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image