Πόλεμος



Πόλεμος, πόλεμος και πόλεμος. Και θηριωδίες.
Γυναίκες-άντρες-παιδιά-γρανάτες-πεινασμένοι ήρωες-αίμα-πέτρες-σκόνη, αχταρμάς. Τώρα, λένε, έχει ο κόσμος άλλους στόχους.
Κι όταν χτυπάει η καταιγίδα και ο κατακλεισμός, δεν συνεχίζει το χορτάρι να φυτρώνει;
Και πάντα ανθίζει το χορτάρι, με τους μυστικούς, ειρηνικούς του νόμους. Παρ'όλα αυτά.

Μνημεία καταστρέφονται... Όμως χρειάζεται μνημεία η ανθρωπότητα; Σούπες χρειάζεται τώρα.
Επιτέλους, μέσα στην φωτιά και τον καπνό αναγνωρίζεις το περιττό ως περιττό.
Αλλά όπως και να 'χει, σύντομα θα διαβάζεις το Βέρθερο πάλι και θα κλαις για την Λόττε.
Σύντομα και πάλι θα ακούς του Σοπέν τις μαζούρκες και τις συμφωνίες του Μότσαρτ.
Και θα σπαράζει πάλι η καρδιά σου για μια ασήμαντη γυναίκα, επειδή ... επειδή ... επειδή... επειδή... χα χα ... χα, επειδή αγαπάει κάποιον άλλο.
Σήμερα με απελπισία βλέπουμε λερωμένους ανθρώπους να ψάχνουν τα παιδιά τους κάτω από τα συντρίμια  και αύριο τσατιζόμαστε για τον λεκέ στο κάτασπρο πουκάμισό μας.

Πόλεμος, πόλεμος και πόλεμος.
Πότε  επιτέλους θα κηρύξουμε τον πόλεμο στη βλακεία, τη συνήθεια, την πολυτέλεια, τη δειλία, την προκατάληψη και την υποκρισία μας;
Ειδικά με τη συνήθεια πρέπει να κάνουμε τον πόλεμο. Το φέρετρο της ψυχής. Τη συνήθεια που κλέβει τη δύναμή σου να διεισδύσεις... στο σωστό.
Αυτή είναι η μοναδική μάχη που πρέπει να δοθεί για την Ειρήνη του μέλλοντος. Δηλαδή μέσα μας.


SHARE

Άνα Ζουμάνη

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image