Από τον αισθησιασμό στον ιπποτισμό




Με έχεις για απαιτητικό και αγενή.  Δεν είμαι.
Δεν ακούς τα βογγητά της ψυχής μου. Αυτό είναι! Είσαι κουφή.
Όμως πόση αξία δίνεις στη γριά  με τον πλούσιο άντρα και τα "ευγενή" παιδιά, όπου τίποτα για αυτούς δεν αξίζεις, σήμερα και ποτέ.
Τόσο σεβασμό περίσσειο για τον κύριο Τάδε., την κυρία Δηνα. και τον καθηγητή πανεπιστημίου, έχεις.  Αλλά όλοι τους είναι ανεξάρτητοι από σένα. Αυτό θα πει πως ρουφούν την προσφορά σου, όπως οι περιπατητές το άρωμα των γιασεμιών στο πάρκο.
Είναι - - - και δεν είναι πια...
Όμως για μένα το άρωμα της μπλούζας σου, των μαλλιών σου, την αναπνοής σου, είναι μια αιώνια καταδίκη.
Ακόμη είμαι γενναίος, μπορώ να κλαίω μέσα μου.
Ακόμη.
Μη σκοτώνεις βίαια το παιδί που γέννησες μέσα μου. Τον έρωτα.  Η σκοτωσέ το και συνέχισε να περπατάς τα μονοπάτια τη συνήθειας εν ειρήνη.
Θα σε θέλουν, η δε θα σε θέλουν και στη μέση ακριβώς είναι ο ποιητής. Σε θέλει και ζει από το να μη σε έχει.
Άφησέ τον να καθήσει δίπλα σου στο ρεστοράν, στο καφέ και περπάτα δίπλα του.
Άφησέ του τις αιώνιες επαιτείους του γάμου του, τι σε ενοχλούν;
Εσύ δίνεις τόσα λίγα και εκείνος παίρνει τόσα πολλά.
Θέλω να χαίρεσαι. Δεν το λέω για το καλό μου, το λέω για το δικό σου καλό.
Είμαι η καλύτερή ουράνια σου επένδυση επί της γης.
Κάποιος σου χαρίζει όλον τον πλούτο της ψυχής του για μια ματιά στον ώμο σου - κι ας τον κρύβει το ύφασμα της μπλούζας σου.
Δεν δίνεις τιποτε και προσφέρεις έναν κόσμο.
Πρόσεχε μη χυθούν οι θησαυροί που προσφέρεις.
Σύντομα θα είσαι φτωχή και δεν το ξέρεις.
Και τότε το κουρασμένο έκπληκτο-αμήχανο πρόσωπό σου, θα συναντήσει τη νεκρή  μου ψυχή,
που την φωτιά της ζωντανή να κρατήσεις. δεν χαλάλησες ούτε στιγμή

Αντίο




Ποιητής Μισογύνης


SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image