Κατηγορώ τον Συρανό




Κατηγορώ τον Συρανό
Πολεμιστής αήττητος στην μάχη, άφοβος, εμπιστευόταν τον εαυτό του στον πόλεμο, φοβήθηκε με την ίδια ορμή και πάθος τον έρωτα...
Έδωσε την σκέψη, την ορμή και το πάθος του, το πνεύμα του όλο την ζωή του την ίδια, στην αγάπη του όμως μέσα από την μορφή ενός άλλου άντρα που ο ίδιος ο Σιρανό εμπιστευόταν περισσότερο από την δική του μορφή "γαμημένη μύτη"
Ο Συρανό εκτός από θύμα της αδυναμίας του σκέφτηκα, ήταν και θύτης..

Ένας θεατρικός συγγραφέας ο οποίος χρησιμοποίησε το δικό του πνεύμα και την δική του ορμή, με την μορφή ενός άλλου ιδανικού ηθοποιού κατά την δική του κρίση, για να δημιουργήσει τον τέλειο ήρωα, τον αναπόφευκτο νικητή του έρωτα, αυτόν που και ο ίδιος θα ερωτευόταν.
Απαλλαγμένος λοιπόν από το ρίσκο της προσωπικής έκθεσης στον έρωτα έπλασε τον ιδανικό εαυτό του.
έπεσε στην παγίδα που πέφτουμε όλοι οι άνθρωποι,ποτέ του δεν σκέφτηκε ότι ιδανική μορφή που είχε πλάσει για τον εαυτό του ωχριούσε μπροστά στην πραγματικότητα. Αν ήταν τέλειος στην μορφή θα έμοιαζε περισσότερο με συνερομάντζο και όχι με ήρωα, η φύση αγαπά τις ατέλειες.
Δεν αγαπάει όμως τον φόβο για την δράση.
Ο Συρανό ήταν ένα ποίημα ύμνος στον θάνατο, όλη του η ύπαρξη, όλο του το είναι η δύναμη, η ρώμη, ο δυναμισμός, το πνεύμα του έσβησε την στιγμή που αρνήθηκε την δική του αγάπη και αποφάσισε να πλάσει έναν ψεύτικο εαυτό, σκοτώνοντας τον δικό του.
Τιμώρησε τον εαυτό του για την δική του αδυναμία, γιατί δεν μπορούσε να αποδεχτεί την ίδια του την ύπαρξη. Ήταν υπερόπτης και φαντασμένος, τόσο που δεν άντεχε να μειώνει την ύπαρξή του ούτε ο ίδιος του ο εαυτός, ούτε η ίδια του η ζωή στην οποία διέκρινε ατέλειες.
Έτσι θυσίασε στον βωμό της αυταρέσκειας του ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό για να υπηρετήσει την αδύναμη τελειότητα του.
Καταραμένε Συρανό ποτέ δεν κατάφερες να αντικρίσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, απέφυγες να ζήσεις την ζωή και αρκέστηκες στο τέλειο δημιούργημα σου, πως μπόρεσες να σκοτώσεις τον εαυτό σου, δεν σου αρκούσε; ήθελες και εκεί να επέμβεις.
Πήρες τον ρόλο του θεού στην μοίρα σου και θυσίασες ότι αγαπούσες για την τελειότητα που ποτέ δεν θα έβρισκες.
Ήσουν κατ' εξακολουθηση εγκληματίας γιατί κάθε μέρα της ζωής σου δολοφονούσες τις στιγμές της ζωής σου και την κρίση αυτών που θα μπορούσαν να σε αγαπάνε, όχι μέσα στην κρύπτη σου αλλά σε όλο σου το μεγαλείο.
Σπατάλησες τον ρομαντισμό και έφυγες με την σφραγίδα του πολεμηστή με την μεγάλη μύτη, μα όσο θαρραλέος και αν ήσουν στον πόλεμο και στον θάνατο, τόσο δειλός ήσουν για εσένα.
Δεν άντεξες στην σκέψη ότι και εσύ μπορεί να πονάς, δεν άντεξες στην ασχήμια σου και πρόδωσες τον εαυτό σου, τον σκότωσες για να δώσεις στους θεούς μια τέλεια εικόνα πλασμένη από εσένα.
Αξίζεις την κόλαση μα ούτε η γελοία μύτη σου θα χωρούσε μέσα σε αυτήν
Καταραμένε ποιητή του θανάτου, είσαι ένοχος.




Γιάννης Ζωγραφάκης  














SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image