Για μήλα και αρώματα


«Καρδιά - πόνος - αγάπη - ορμές», γνωρίζει ο κοινός άνθρωπος. Όμως ξέρει άραγε που έχει το θρόνο της η λαχτάρα;
Ακριβώς κάτω από το στομάχι, εκεί που τελειώνουν τα φύλλα του θώρακα.
Εκεί νιώθεις την οδυνηρή, παραλυτική μελαγχολία της λαχτάρας, εκεί νιώθεις το «φόβο της καρδιάς».
Αλλά και οι εκκρίσεις, οι μυρωδιές του σώματός σου αλλάζουν από εκεί.  Στο πουκάμισό σου πηγαίνουν οι αγωνίες της λαχτάρας, άντρα.
Ο ανεκπλήρωτος έρωτας, η λαχτάρα, η ζήλια προκαλούν άρωμα μήλων σε φορτωμένους πάγκους, όπως η αληθινή ζωτική φρεσκάδα στριμωγμένη σε μπουντρούμια.
Εδώ και μέρες, άντρα, βαθιά συγκλονισμένη νιώθω την αλλαγή της μυρωδιάς στο αγαπημένο σου δέρμα. Σαν η καταπίεση να έγινε άρωμα.  Νιώθω τη μυρωδιά στο δωμάτιο ενός άρρωστου παιδιού μαζί με το άρωμα των μήλων στριμωγμένα στα πίσω καλάθια των φορτωμένων πάγκων.  Νιώθω τη βασανιστική λαχτάρα που παραλύει τις ζωντάνιες και τις θάβει.
Εσύ όμως λές, «δεν είναι τίποτε, είμαι μια χαρά»
Και εγώ κοντά σου εισπνέω την ιερή μυρωδιά  μιας μυστηριώδους αγωνίας και το ως χθες ανεπαίσθητο γλυκό αρωματικό αγγιγμα, μεταμορφώνεται σε θλίψης ομίχλη.
Νιώθω την βαριά λαχτάρα του δέρματός σου.
Τι είναι οι λέξεις, τα βλέμματα, οι χειρονομίες;  Μπορεί να είναι ορέξεις, διαθέσεις, παιχνίδι.
Όμως η μυρωδιά του δέρματος είναι πέρα από τη θέληση.  Εδώ αρχίζει η αλήθεια που επαναστατεί και αποχωρίζεται από τις δολοπλοκίες του συνειδητού όντος. Εδώ μιλάει ο έρωτας την μητρική του γλώσσα.
Και μυρίζει λαχτάρα. Αυτό ήταν. Με ποια με απατάς;


Άνα Ζουμάνη







SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image