Δολομίτες και Μπολζάνο



Όλη του τη ζωή άκουγε για τους Δολομίτες, το «παραμύθι της φύσης»
Τώρα, στις 19.30, ήταν Άυγουστος, έφτανε με το αυτοκίνητο στο Τομπλάχ, ένα ορεινό λιβάδι, παραμελημένο και άγριο, που θα μπορούσε να είναι άνετα ένας νεραϊδένιος κήπος.
Πάρκαρε και περπάτησε λίγα βήματα στο δρόμο που οδηγούσε στο βουνό «Μόντε Κρύσταλλο».  Έριξε μια ματιά στο ορεινό λευκό μονοπάτι και συγκλονίστηκε.
Χρόνια ολόκληρα επί της γκρίζας  οδού Τάδε γωνία οδός Δήνα και τώρα στην είσοδο των Δολομιτών..

Είδε δάση και βραδινές σκιές και στο βάθος έναν φωτεινό τεράστιο βράχο.

Επίστρέφοντας αντίκρυσε πάλι το  λιβάδι με τα πεύκα, τα έλατα, τα ροδόδεντρα και τη βαλεριάνα, τον βοτανικό κήπο με τις μορμότες και τους λαγούς μπροστά στο τεράστιο ξενοδοχείο.
Όμως το Τομπλάχ αρκείται στο να είναι μόνο η "είσοδος", ακόμη και τα μαγαζιά θυμίζουν μάλλον περίπτερα.
Και σε ένα περίπτερο που πουλούσε καρτ ποστάλ είδε την δεκατριάχρονη τουρίστρια.
Την κοίταξε: «Μόνο εσύ ταιριάζεις στην παραμυθένια "εισοδο" των Δολομιτών"
Φορούσε ένα όμορφο σοβαρό καπέλο και ήταν μαυρισμένος από τον ήλιο, γι' αυτό τον κοίταξε και η «μικρή» με χαρούμενη έκπληξη.
Εκείνος ήθελε κάτι να πει, δηλαδή, δεν ήθελε κάτι να πει, απλώς συνέχισε να την κοιτάζει συγκινημένος ώσπου εκείνη  πλήρωσε την κάρτα της.
Και εκείνη δεν είπε τίποτε, όμως ένιωθε την επίδρασή της πάνω του.
Δεν κράτησε πολύ, αλλά ήταν πιθανώς ένας ιδιαίτερος κόσμος που, ποτέ ποτέ δεν θα αναστηνόταν πάλι.
Δεν ήταν "σωστό" να την κοιτάζει άλλο και  έφυγε.  Δεν έβγαλε καν το καπέλο για να μη διαπιστώσει εκείνη πως ήταν ημιφαλακρός: διότι έπρεπε να δείξει ευαισθησία, για να μην καταστρέψει το όνειρο της "μικρής" πώς, την πρόσεξε και την θαύμασε ένας σοβαρός και εμφανίσημος κύριος με γοητεία.
Ήταν σα να της ευχήθηκε τύχη  για το μέλλον πεπρωμένο της και την ευλόγησε με τα μάτια του.
Η "μικρή" δεν είπε τίποτε σε κανέναν, τι να έλεγε άλλωστε;  Ωστόσο έμεινε μέσα της. Ωστόσο θα ένιωθε αργότερα λίγο πριν το πρώτο φιλί, «όχι, άντρα, δεν υπάρχει στο πρόσωπό σου η συγκίνηση εκείνου του γόη με το υπέροχο γκρι καπέλο».
Ο επόμενος σταθμός του ταξιδιού ήταν το Μπολζάνο, γκριζοκόκκινος ορεινός κόσμος, ευλογημένος. Υψώνεται ηλιόγκριζος και ροζ, μεγαλώνει μέσα στο γαλάζιο του ουρανιού και παντού ειρήνη.



Άνα Ζουμάνη
εφημεροπτερα

SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image