Το κεκλιμένο λιβάδι




Λίγα μέτρα από το σπίτι μου, δεξιά του λευκού δρόμου, υπάρχει ένα μικρό άγριο λιβάδι, μια κεκλιμένη πρασινάδα που κανείς δεν πατεί.
Σε πρωτόγονη κατάσταση βρίσκεται ο πολύχρωμος λεκές.
Πάνω σε κόκκινα αγκάθια έκανε κούνια η καρδερίνα και στις γκρίζες τσουκνίδες κρύβονταν κίτρινα σαλιγκάρια..
Υπήρχε ένα «άνω-κάτω» από καφέ, γκρίζο και άσπρο, ψηλό σαν τον άνθρωπο σε κάποια σημεία.
Ήταν ζοφερό στο σκοτάδι.
Εδώ έβλεπα τις εποχές να αλλάζουν.
Γύρω έχτιζαν με εκατοντάδες χιλιάδες τσιμεντόκυβους και πίσω του περνούσε ο σιδηρόδρομος.
Όμως εδώ, στο κεκλιμένο, απρόσιτο λιβάδι, άνοιγε η μία εποχή την πόρτα στην άλλη. Η κάθε μία έμπαινε με ένδοξη ενδυμασία, με όλο της το μεγαλείο.
Και όλες τις καλοσόριζα με χαρούμενο βλέμμα.
Ήταν το ημερολόγιό μου. Αναγνώριζα τον κάθε μήνα, την κάθε βδομάδα - ναι - την κάθε μέρα στις αλλαγές.
Όταν όλα ήθελαν να ανθίσουν, το έβλεπα.
Το έβλεπα όταν όλα έπρεπε να πεθάνουν.





Άνα Ζουμάνη



SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image