Μάχες που δεν έγιναν



Στο διάδρομο είναι αραδιασμένες έξι παλιές καρέκλες-κληρονομιά, που κάποτε ήταν καρέκλες τραπεζαρίας και ταιριάζουν  με καρυδόξυλο. Αργότερα θα μπορούσαν και τα τρία μικρά μπαούλα να βαφτούν στο χρώμα της καρυδιάς και να παράγουν μια αρμονία.
«Κάνε μου έκπληξη για τα Χριστούγεννα»,  είπε η νοικοκυρά.
Στο τραπεζάκι είναι στρωμένο ένα κεντημένο τραπεζομάντηλο και πάνω στο τραπεζομάντηλο στέκεται ένα γυάλινο πορτατίφ.  Είναι ολόκληρο από γυαλί, ακόμη και το πόδι του.
Τα πράγματα δεν είναι καινούρια αλλά καλά διατηρημένα.  Όμορφα, φρέσκα γεράματα.
Στο σαλόνι μαζί με το καλοριφέρ καίει  και η σόμπα γιορτές..
«Αχ αυτή η ζέστη!», λέει πάντα ο οικοδεσπότης όταν έρχεται στο σπίτι, ξεκουμπώνει το σακάκι, μετά το γιλέκο, παθαίνει κυκλοφοριακή συμφόρηση.
«Νο, νο ... »,  λέει η νοικοκυρά, «είναι φυσικό όταν έρχεσαι από έξω ...»
«Ναι...», λέει ο οικοδεσπότης, «έρχομαι από έξω, παρακαλώ...» και προσπαθεί να σβήσει τη σόμπα εκτελώντας μικρές χειραγωγήσεις στην πόρτα της και χτυπώντας έντονα με την μασιά.
«Ανήσυχο πνεύμα...», λέει η νοικοκυρά.
Συνηθισμένος διάλογος, ειδικά τις κυριακές και τα παιδιά ένιωθαν --- και ήθελαν να ρωτήσουν «για τι πρόκειται;»... Τέλος πάντων, όλα ήταν εγκάρδια, πατριαρχικά, σαν να έλεγαν: «Έλα, εντάξει, δικό μας είναι το πρόβλημα, τίποτα σημαντικό, δόξα τω Θεώ...»

Τώρα όμως καθόταν η μικρή χλωμή κόρη δίπλα στη σόμπα και περίμενε τους γονείς.

Είχε την αίσθηση «Κυριακή μεσημέρι» και «οργανωμένη σπιτική υπόθεση» και «σούπα Σαρλότ».
Επιτέλους ήρθαν οι γονείς, εξαντλημένοι από το ανέβα-κατέβα τις σκάλες, μέσα στα κυριακάτικα παλτά τους.
Που ήταν οι κύριοι;  Στις κόρες φυσικά.  Από κόρη σε κόρη, σε κόρη από κόρη... ένα βιογραφικό.
Θα μιλούσαν πάλι για τα παιδιά - τι βαρετό!
Ήξερε πως θα πει κάτι τσιμπηχτό για να κουρδίσει τα νευρικά κλειδιά, να κάνει το όργανο να στριγκλίζει...
Και φυσικά είχε σούπα «Σαρλότ».
«Η σούπα είναι φωτιά»,  είπε ο οικοδεσπότης, «όλα είναι καυτά εδώ σε εσάς»
Σαν να μην ήταν κι αυτός «εσάς».
Αυτές οι εκφράσεις αποσκοπούν να προσδιορίσουν το κενό, την ξεθωριασμένη παλιά εικόνα μιας
μάχης, που δεν ήταν και ποτέ δεν θα είναι... μια διαμαρτυρία για... όμως δε λες τίποτα... η σιωπή είναι χρυσός...
«Άσε τη σούπα να κρυώσει λίγο», είπε η νοικοκυρά, «μα είναι τόσο εξαίσια. Έλα παππού, μην είσαι έτσι...»
«Ο Μπριλάτ Σαβαρίν* λέει...»
«Ξέρουμε τι λέει ο Μπριλάτ Σαβαρίν, φάε τη σούπα σου»
«Μπριλάτ Σαβαρίν», σκέφτηκε η χλωμή κόρη, «τουλάχιστον το λέει σωστά...»
Συνήθως έρχεται:  «Ξέρετε τι λέει ο διάσημος... ».
Όμως αυτό το όνομα δεν το γνωρίζει ο κόσμος και εκτός αυτού κανένα δεν τον νοιάζει τι λέει ο διάσημος... πάντως κάτι από μια άλλη οπτική γωνία.

Η μάνα έπαιρνε τα γνωμικά από τα περιοδικά, σαν μια κακιά συνήθεια, όπως το φύσιμα της μύξας, η κάτι πιο εκνευριστικό.

Η χλωμή κόρη σκεφτόταν: «άτονα φτερουγίσματα ενός γέρικου πουλιού, παράτα τα, δεν είσαι ο Μιραμπώ»
«Η σούπα είναι αυτή που είναι», σκεφτόταν η μάνα, «κοστίζει αρκετά και οι προηγούμενες γεννιές ήταν επίσης υγιείς, δεν βλέπω το πρόβλημα, να πηγαίνετε κάθε χρόνο στον οδοντίατρο, η σούπα πρέπει να είναι καυτή»
Μετά ήρθε το φιλέτο με κάτι παρδαλά λαχανικά, ένα κομμάτι σγουρό κουνουπίδι, κάτι τσαλαπατημένο γκριζοπράσινο, και πατάτες τηγανητές κομμένες στη μηχανή σε όμορφο σχέδιο.
Το όλο έμοιαζε με παρτέρι.

Ποιος διάβασε το σημερινό κήρυγμα; Τελείως πλαστικό, σαν να ήσουν εκεί.  Έτσι να γράφεις Νάννυ.

«Ναι, ήταν μια χαμένη ευκαιρία..» είπε η χλωμή κόρη, απαγοητευμένη που δεν μιλούσε κανείς για τα παιδιά.
Που θα ξέσπαζε την κακιά της διάθεση, παρακαλώ;
Γιατί λυπόταν τους γονείς της.. προτιμούσε να τους αφήνει ήσυχους μέσα στη ζεστή ομίχλη τους, την ομίχλη της ζωής τους.
Είχαν πάρει ήδη το δρόμο... «η ευτυχία σας είναι η ησυχία», ένιωθε.
Αλλά με τους άλλους, εκείνη τη νωθρή, πλαδαρή νεολαία, ήθελε να τα βάλει. Να την πολεμήσει, να την προσβάλει. Στάσιμοι, βολεμένοι, νεροχελώνες!
Γενικά, χρειαζόταν ένα πεδίο, μια σκηνή,  σαν το Μαρά, το Ροβεσπιέρο..
Θέλετε να φοράτε στενά παντελόνια και κορσέδες να ζουλάτε τη σπλήνα και τα συκώτια σας; Στη λαιμητόμο! Θέλετε την ησυχία σας σήμερα όπου εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι... Στη λαιμητόμο!
Στη λαιμητόμο! Θέλετε ηρεμία και γαλήνη; Στη λαιμητόμο!

Ήξερε πως η ανησυχία, η εσωτερική ανησυχία, είναι η πηγή της προόδου, η εξέλιξη, η μετατροπή, μα παντού έβρισκε μόνο εκείνη την ξεδιάντροπη ανάγκη για ησυχία,  ηρεμία, γαλήνη.

Οι γονείς θέλουν ησυχία,  οι σύζυγοι θέλουν ησυχία, οι σύζυγες, οι κόρες, οι γιοί, ακόμα και οι νύφες και οι γαμπροί... όλοι τους ρέουν στο δηλητηριώδες έλος «ησυχία».
Όμως θεέ, ήταν αυτή η ησυχία ιερή... 'οπως εκείνη πάνω στις κορφές;
Νάρκωση είναι, λήθαργος, μορφίνη..
Έτσι είναι η οικογενειακή ζωή, μα είναι εκεί έξω αλλιώς;
Όλα μορφίνη. Η αγάπη, το οινόπνευμα, ο πατριωτισμός...
Και τώρα τι;  Ναι, τώρα τι;

Λοιπόν, η τέχνη, φύση, η ζωή του Διογένη, του Ιησού...  Κινήσεις της ψυχής, του πνεύματος, που κάνουν νέες ενώσεις των δυνάμεων, ξεπλένουν τις νωθρές ουσίες, προκαλούν ένα στρόβιλο, μια δίνη.

Σκέφτηκε:
«Διάολε, άνθρωπος θα πει κίνηση, φεύγω, ξεφεύγω από τον εαυτό μου... κάπου... προς τα εμπρος, προς τα πάνω..»
«Σε μας είναι αναπαυτικά, αδερφούλα..», είπε η μεγάλη, τρυφερούλα, ροδοκόκκινη αδερφή, «εσύ θα έπρεπε..»
Η μικρή χλωμή αδερφή γύρισε και την κοίταξε.
«Μας περιφρονείς..», είπε η μεγάλη ροδοκόκκινη αδερφή, «γιατί;»
«Ω», απάντησε η χλωμή «την επόμενη φορά όχι σούπα Σαρλότ, παρακαλώ»
«Όχι--;!», είπε η ροδοκόκκινη, «μα ποια; !»
«Λαχανόσουπα!»
«Μα.. ψεύτικη σούπα;  την Κυριακή ; !»
«Ναι! Μια φορά μια ψεύτικη...» είπε ο Μαρά  και εγκατέλειψε θριαμβευτικά τη σκηνή
«Θα το συζητήσω με τη μαμά», σκέφτηκε η τρυφερή αδερφή.



* Jean Anthelme Brillat-Savarin  - Γάλλος δικηγόρος και πολιτικός, διάσημος γαστρονόμος




Άνα Ζουμάνη
εφημεροπτερα





SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image