Ό,τι φέρει η στιγμή



Και έρχεται η στιγμή - κρυφά και υποτονικά - που δεν έχεις τίποτα να γράψεις.
Είχες κάτι  ωφέλιμο να γράψεις κι ας ήταν μόνο, «να κοιμάστε με ανοιχτά παράθυρα».
Είχες μια αποστολή - μια μικρή, μια μικρούλα, μια μηδαμινη αποστολή - αλλά ήταν μια αποστολή.
Αυτό σε κρατάει σε μια σχέση με όλους τους ανθρώπους που δε γνωρίζεις...

Απέναντι στους γνωστούς δεν έχεις καμιά αποστολή. Γι' αυτούς είσαι ένας ανόητος, ένας απατεώνας.
Υπάρχουν μάλιστα κάποιοι που λένε, «σιγά μην του κάνουμε την τιμή!»

Θα μπορούσα να ανακαλέσω τα πράγματά μου, όμως κάποιοι θα τα αποδέχονταν ως αλήθειες.
Θα μπορούσα να δηλώσω: «όχι, η γυναικεία ψυχή δεν είναι όπως εγώ τη βλέπω».
Όμως κάποιες θα γκρίνιαζαν «Ω, παρακαλώ, έτσι είμαστε».

Το ταλέντο μου είναι μικρό, αλλά τα συναισθήματά μου μεγάλα.
Κάποιοι δεν έχουν ταλέντο και ούτε συναισθήματα.. για γενικά πράγματα, αν και στην ασφάλεια της φωλιάς τους βγάζουν μεγάλα συναισθήματα που κάποιον ωφελούν.

Κάποιος εξυμνούσε συνεχώς τον κήπο του και τον περιέγραφε με αληθινή αγάπη και ενθουσιασμό.
«Ναι», του είπα, «όμως στη διαδρομή έτσι κι έτσι, με το τρένο έτσι κι έτσι, είδα έναν κήπο που ήταν πολύ πιο όμορφος»
«Και τι κατάλαβες;»
«Τίποτα», απάντησα.
Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν τους όμορφους  κήπους και άνθρωποι που αγαπούν τους κήπους τους.
Εκεί είναι όλη η διαφορά.
Kαι; Τι κατάλαβαν;  Τίποτα!

                                          

Άνα Ζουμάνη



SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image