«Τα πέντε πνεύματα» - 'Ενα μικρό θεατρικό





Εκείνος και εκείνη κάθονται σφιχταγκαλιασμένοι στο παγκάκι, μπροστά τους γυαλίζει η λίμνη.

Εκείνη: «Πιστεύεις ότι η ευτυχία μας μπορεί να τελειώσει κάποτε;»
Εκείνος: «Ποτέ! Το νιώθω πως την ευτυχία μας τη φυλάνε καλά πνεύματα».

Το φως σβήνει, η αυλαία πέφτει.


Μια γυναικεία μορφή εμφανίζεται. Είναι ψηλή με χοντροκομμένη κατασκευή, χοντρά κόκκαλα και φοράει γκρίζο φόρεμα.

Η μορφή: «Ω! Ένας έρωτας.. εδώ θα μείνω. Είμαι η Εκπλήρωση. Μόλις πατώ στον κόσμο, τα πάντα μαραίνονται, χάνουν φώς και χρώμα, θρυμματίζονται και γίνονται σκόνη. Όλα τα πράγματα χάνουν την ζωτικότητά τους κάτω από τα πόδια μου. Η λαχτάρα, η τροφή του έρωτα, πεθαίνει... Η ζωή γίνεται κενή, θολή και γκρίζα... στο γκρί χάνονται οι μέρες... Κάνω το αίμα παχύ και δυσκίνητο, την ψυχή νωθρή και ακίνητη... μόλις έρχομαι όλα σταματούν. Είμαι η πρώτη τελετή στον τάφο του έρωτα... Αδερφές μου, τελειώστε το έργο...»

Η δεύτερη μορφή εμφανίζεται. Είναι χλωμή και ρουφηγμένη, καχεκτική με φτερά νυχτερίδας.

Η δεύτερη μορφή: «Ω! Ένας έρωτας... εδώ θα μείνω. Είμαι η Πλήξη. Καμία ευτυχία δεν μου αντιστέκεται γιατί είμαι ο ίσκιος που ρίχνει ο ήλιος κάθε ευτυχίας. Είμαι η σταγόνα δηλητήριο... Τίποτε δεν είναι τόσο μεγάλο, τόσο δυνατό που να μην μπορώ να το λυγίσω. Τυλίγω με τα φτερά μου τον κόσμο και τον κάνω δικό μου. Μου ανήκει... ανήκει μόνο σε εμένα. Για κάθε δηλητήριο υπάρχει ένα αντίδοτο, όμως το δικό μου είναι ανίκητο... Δικό μου είναι το βασίλειο της πραγματικότητας... Το αλάνθαστο δηλητήριό μου το λένε «συνήθεια». Σκάβω τον τάφο της αγάπης, αδερφή, τον σκάβω για σένα...»

Η τρίτη μορφή εμφανίζεται. Έχει φιδίσια μαλλιά... σαν των ερυινίων.

Η τρίτη μορφή: «Ω! Ένας έρωτας... εδώ θα μείνω. Είμαι η Υστερία. Είμαι η λαχτάρα για το ανεκπλήρωτο, για ανέφικτα ιδανικά... Δεν έχω έλεος για κανέναν και ούτε του δείχνω έναν δρόμο. Είμαι το διαλυτικό... αραιώνω τη ζώη μέχρι να χάσει την ουσία, τη δύναμή της... Εγώ ολοκληρώνω το έργο. Έτοιμος ο τάφος, αδερφή μου... τον σκεπάζω για σένα...»


Η τέταρτη μορφή εμφανίζεται. Με σκατοκίτρινα και σκατοπράσινα χρώματα.

Η τέταρτη μορφή: «Ω! Ένας έρωτας... εδώ θα μείνω. Είμαι η Ζήλια. Ρίχνω ένα μικρό ασήμαντο πετραδάκι, αρχίζει να κυλάει, γίνεται πετροστιβάδα και καταστρέφει τα πάντα... Κάτω από μένα θάβονται όλοι οι θησαυροί της ψυχής με κρότο... τίποτε δεν μένει από τους ανθισμένους κήπους του έρωτα. Έχω μια πιστή και ύπουλη υπηρέτρια... τη λένε Υποψία...»

Και φεύγει.


Η πέμπτη μορφή εμφανίζεται. Ανήσυχη, μοιάζει με κολίμπρι και έχει κατακκόκινα φτερά.

Η πέμπτη μορφή: «Ω! Ένας έρωτας... εδώ θα μείνω. Είμαι η Βελόνα. Τα όπλο μου είναι πιο απλό, αλλά πιο δυνατό από τα όπλα των αδερφών μου που νιώθουν σημαντικές. Αρκεί ένας αποτυχημένος καφές, ένα ανάλατο φαγητό, μια αδέξια ερώτηση, μια τσουχτερή απάντηση, η στάχτη στο πάτωμα, η ημικρανία, η νύστα, μια στομαχική διαταραχή, μια στιγμιαία αδιαθεσία... και ρίχνω την βελονιά μου... το δικό μου εργαλείο είναι το πιο ύπουλο και πιο αποτελεσματικό από όλα... και ο έρωτας πέφτει στα πόδια μου... είμαι η Βελόνα.»


Απόλυτο σκοτάδι. Η αυλαία ανεβαίνει. Λαμπερό ηλιοβασίλεμα.
Οι ευτυχισμένοι κάθονται αγκαλιασμένοι στο παγκάκι.

Εκείνος: «Όταν σκέφτομαι είμαι ευτυχισμένος που διάλεξες την ταπετσαρία μοτίβο 21, με το σκούρο κόκκινο χρώμα για το σαλόνι.».

Εκείνη: «Ευχαριστώ. Το ξέρεις ότι τώρα είμαι κάτοχος δέκα μαντηλιών με κεντημένο το όνομά σου, δώρο από τη θεία Σοφία;»

Εκείνος: «Επίσης ευχάριστο είναι που η μητέρα σου μας δάνεισε την καθαρίστριά της, εκείνο το διαμάντι...»

Εκείνη: «Ναι, όντως. Έχω απαλλαγεί από πολλά προβλήματα, όμως η αγάπη πάντα θα γεννάει καινούρια...»

Εκείνος: «Γλυκιά μου, αγάπη μου...»

Εκείνη: «Μόνο με το ξύλο στην τραπεζαρία δεν είμαι ευχαριστημένη. Θα προτιμούσα πλατανόξυλο με τα ανήσυχα και απαλά κύματα.»

Εκείνος: «Αν είναι δυνατόν! Σήμερα κιόλας θα ακυρώσουμε την παραγγελία.. θα πάρουμε πλατανόξυλο με ανήσυχα απαλά κύματα.»

Εκείνη (γελάει) : «Τι καλός που είσαι!»

Εκείνος: «Δεν ήμουν πάντα... έγινα για σένα... το καταλαβαίνεις αυτό Ανίτα; Εγινα, το καταλαβαίνεις;»

Εκείνη πέφτει στα γόνατα και βάζει το κεφάλι της στην αγκαλιά του. Εκείνος χαϊδεύει τα μαλλιά της...


Η αυλαία πέφτει





Άνα Ζουμάνη
εφημεροπτερα



SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image