Ο λαγός και το οπόσουμ ~ Δύο «ασήμαντα» ζώα



Το νευρικό σύστημα του λαγού είναι ένα από τα πιο σκοτεινά μυστήρια της φύσης.
Εκτελεί όλες τις ζωτικές του λειτουργίες σε μόνιμο κίνδυνο και ασταμάτητη αγωνία θανάτου, με οργανική και ακατάπαυστη «μανία καταδίωξης».
Η τρέλα μιας πραγματικότητας στην Ύπαρξη.
Φρίκη!
Την ώρα που τρώει - κίνδυνος θανάτου!
Την ώρα που κοιμάται - κίνδυνος θανάτου!
Την ώρα που χοροπηδά στα ξέφωτα - κίνδυνος θανάτου!
Τη ώρα που κάνει σεξ - κίνδυνος θανάτου!
Συνεχώς παραμονεύουν η αλεπού, το γεράκι -ναι- ακόμα και το κοράκι. Και πριν απ' όλα ο άνθρωπος. Ούτε μια στιγμή εσωτερικής ανάπαυσης, όμως  αποδέχεται το νόμο της ζωής του αδιαμαρτύρητα.
«Υγιή νεύρα», θέλω να τα πω, οπλισμένα για τον αγώνα της επιβίωσης, σαν ιππότες με ατσάλινη πανοπλία.
Μπορεί να απολαμβάνει τη ζωή ενώ μέσα στους θάμνους κάτι θροίζει ύποπτα....
Ποιητής της ζωής με καλλιτεχνικά νεύρα.
Κάθεται και βόσκει τη στιγμή που το γεράκι κόβει βόλτες στον αέρα.
Φοβάται όταν είναι ήδη αργά, δηλαδή όταν αφήνει την τελευταία του πνοή που σβήνει με μια ανατριχιαστική κραυγή.
Ως την τελευταία του στιγμή απολαμβάνει τη ζώη του και μετά -  «αντίο, ζωή!»
«Έχεις νεύρα λαγού», θα έπρεπε να λέμε στον άνθρωπο με δυνατές οργανικές αντιστάσεις.




Ένας άλλος ήρωας είναι το οπόσουμ.  Όταν βρίσκεται σε κίνδυνο θανάτου κάνει τον πεθαμένο.
Όταν τα ευκίνητα μικρά του πόδια αποδηχτούν άχρηστα, όταν τα κοφτερά μικρά του δόντια αποδειχτούν άχρηστα, όταν όλα τα όπλα της ζωής του αποτύχουν, τότε - πλαφ!- πέφτει στο πλάι και παίζει το νεκρό. Αυτό σημαίνει πως παραδίδει τα όπλα την κατάλληλη στιγμή. Τι ευφυές!
Μία ιδιοφυία!
Δεν πολεμά και δεν αντιστέκεσαι περισσότερο από όσο είναι δυνατόν, αναγνωρίζει τη στιγμή που πρέπει να καταθέσει τα όπλα. Παθητικός ηρωϊσμός. Η νίκη της ήττας.
Ό,τι για εμας φαντάζει ως  "το τελευταίο επιδέξιο κόλπο", για το οπόσουμ είναι μια άκρως σοβαρή υπόθεση, μια απόφαση υπερβατική όσο καμία άλλη.  Θα παίξει το ρόλο του ως τη στιγμή που δολοφονείται, θα τον παίξει την ώρα που σκίζεται, θα τον παίξει ως την τελευταία του αναπνοή.
Προβλέπει την αναπόφευκτη πραγματικότητα, άρα είναι ένας ιδιοφυής οργανισμός, μια διάνοια.

Οι άνθρωποι-οπόσουμ είναι απειροελάχιστοι. Πολλοί είναι εκείνοι που κοιμούνται με το πιστόλι στο κομοδίνο - - - στην πραγματικότητα δεν μπορούν ποτέ να νικηθούν - - - έχουν τη νίκη  επί της ανούσιας ζωής τους στο κομοδίνο τους.




Άνα Ζουμάνη




SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image