Τουλίπες...εξωφρενικά κόκκινες



«Είσαι απαράδεκτος! Ποτέ κομψός. Δεύτερον το μουστάκι σου... τι μουστάκι είναι αυτό... πως είναι έτσι... τελείως σλαβικό... και γενικά... τι πιστεύεις δηλαδή... μπορώ να πηγαίνω με όποιον θέλω και μπάστα!», είπε η Σεσίλια, όμως όταν είδε ότι τον πλήγωσε, το πρόσωπό της πήρε μια έκφραση ελέους.

«Σαν τις γάτες είμαστε - -», ένιωσε, «κρίμα, αλλά είμαστε».

Εκείνος καθόταν εκεί, στην πυρά της ψυχής και επιθυμούσε να παρασυρθεί από ένα ποτάμι δάκρυα, να δροσιστεί και να πνιγεί εκεί μέσα... να μην είναι άλλο, να μην υπάρχει!
Ωστόσο είναι και μένει.
Φυσικά δεν κοιμήθηκε όλη τη νύχτα και το πρωί πήγε να περπατήσει στο μεγάλο πάρκο.

Ήταν Μάης. Το πάρκο είχε φορέσει το πράσινο φόρεμά του.
Ένα τεράστιο παρτέρι φάνταζε σαν λάμψη και πυρκαγιά, σαν χιόνι με υπερβολικό μακιγιάζ.
Τουλίπες... πάνω σε κοντά κοτσάνια, ίσιες σαν λαμπάδες, παντού, στριμωγμένες... λουλουδένια συντάγματα, εξωφρενικά κόκκινες, εξωφρενικά λευκές, σαν την κορφή ενός παρδαλού βουνού στον πρωϊνό ήλιο. Αναμμένες, Σαν δάδες που μεταμορφώθηκαν σε λουλούδια.
Ευωδίαζαν από τα χρώματα... χρώμα-βανίλια, χρώμα-γιασεμί... προκαλούσαν ημικρανία μέσω των ματιών... σαν αρώματα που μεταμορφώθηκαν σε χρώματα.
Στάθηκε απέναντι στις τουλίπες οι οποίες εκχύλιζαν μια πρωτοφανή λαμπρότητα, ένα απόσταγμα απο μεγαλεία, τα οποία αν και δεν του ανήκαν, του επέτρεπαν να τα απολαύσει... με πάθος.

Γύρω από τις τουλίπες στεκονταν γριές με μακρυές φούστες, νέες με κοντές φούστες, παιδιά, μια θεατρίνα και κάτι φοιτητές με φυλλάδια. Όλοι ζευγάρωναν με τις τουλίπες, τις απολάμβαναν χωρίς πάυση, τις ρουφούσαν μέσα τους, μεθούσαν, ξεχνούσαν τις υποχρεώσεις τους και βυθιζόταν...
«Des tulipes, mes enfants...» είπε μια γαλλίδα.
Η θεατρίνα όμως στράβωσε το πρόσωπό της.. αυτό ήταν μέρος της δουλειάς της.

Εκείνος καθόταν εξαντλημένος, στραγγισμένος, άμεσα γεροντικός, είχε πονοκέφαλο και ένιωθε: «Να απλώσω τα χέρια...ένα... να πιάσω το λαιμό σου... δύο... να τον σφίξω...τρία...»... παύση...τουλίπες... «μήπως εσείς δεν μεταφέρετε τα αναπνευστικά μας όργανα αλλού; Να λοιπόν... τις τουλίπες επιτρέπεται να τις αγαπάμε...επιτρέπεται; Τις τουλίπες πρέπει να τις αγαπάμε... είναι... είναι κόκκινες, άσπρες, αναμμένες... και έτοιμες. Όχι μόνο από την καρδιά μου πλασμένες...! Εσύ είσαι πλασμένη από την καρδιά μου... όχι ποιήματα παρακαλώ, είναι πολύ αδύνατα... δεν μπορούν να θεραπεύσουν. Όμως λόγια υπάρχουν όσες πέτρες και όσα στιβαγμένα μπυροπότυρα... αλλά λυτρώνουν μόνο όταν τα σκεφτείς και βίαια τα εκφράσεις: "Να σε κατασπαράξω, κατασπαράξω, κα τασσσ σσσπαρρρρ ρράξξξξωωωω...". Πως βρέθηκα μέσα σ΄ αυτήν την ταραχή; Σαν ένας ηρωϊνομανής που του πήραν τις ενέσεις και είναι ικανός για όλα... εκτός εαυτού... γυναίκα, είσαι φονιάς... εγώ μπορώ να σε κρίνω... κρίνω... Εγώ... το δικό μου δικαστήριο... Κάρμεν... Σεσίλια...»
Στεκόταν και κοίταζε το παρτέρι με τις τουλίπες. Εξωφρενικά κόκκινο, εξωφρενικά λευκό, εξωφρενικά αναμμένο και σκεφτόταν τους χοντρούς ευτυχισμένους Ολλανδούς που από τα παλιά τα χρόνια έδιναν όλη την αγάπη και τη φροντίδα τους στις τουλίπες. Ιερές βαλβίδες περισσειου ψυχικού ατμού.
Τουλίπες, κανίς, καναρίνια, πολιτική, λογοτεχνία, γραμματόσημα, νομίσματα, ποδήλατα, κάρτ - ποστάλ, μελισσοκομία, πόκερ...
«Μόνο όχι το μοναδικό, το αληθινό... το Θηλυκό», σκέφτηκε. «Το αληθινό καταστρέφει. Εδώ δεν υπάρχουν αυταπάτες. Είναι και δρα. Οι άλλες αισθήσεις μας όμως είναι υπηρέτες της τρέλας μας. Μόνο η αγάπη για το θηλυκό είναι η κυρία της τρέλας μας. Εδώ πεθαίνει το χαμόγελο πάνω μας και ό,τι έχουμε ιερό και στεκόμαστε τυφλωμένοι μπροστά στην πρώτη αλήθεια της λαχτάρας μας. Εδώ δεν υπάρχουν αυταπάτες. Είναι και δρα».
Όλες αυτές οι σκέψεις τον ανακούφισαν, διέσπασαν εκείνη την εχθρική, ογκώδη μάζα «Σεσίλια» και σαν δυναμίτες προκάλεσαν φιλοσοφικές τρύπες στον εγκέφαλο... Μπουμ!».

Μετά πήγε στο ανθοπωλείο και έστειλε ένα μπουκέτο τουλίπες στην Μαδάμ Σεσίλια, οι οποίες πρόσφεραν ομορφιά χωρίς περιπλοκές.
Το ίδιο βράδυ εκείνη του είπε: «Τουλίπες;;; Άλλο Τι το καλό έχουν οι τουλίπες;»
«Το καλό με τις τουλίπες είναι ότι, μπορείς να τις πνίξεις χωρίς να πας στη φυλακή»



Άνα Ζουμάνη
εφημεροπτερα





SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image