Το κόκκινο βιβλίο



...Μια μέρα βρήκε ένα βιβλίο με κόκκινο εξώφυλλο, κάπου στον κόσμο...
Από εκείνη τη στιγμή και μετά το είχε πάντα κοντά του... για οκτώ ολόκληρα χρόνια.
Αγαπούσε το βιβλίο του σαν πιστός σκύλος και το βιβλίο τον αγαπούσε εξίσου πολύ, επειδή αγαπούσαν το ίδιο πράγμα.
Κάθε φορά που το διάβαζε και έφτανε στο σημείο, «χθες με είπες "αγαπημένε μου"... αλήθεια το εννοούσες, Λαβίνα;», πάντα σταματούσε για μια στιγμή την ανάγνωση...

Αυτή η παύση δεν γινόταν ποτέ μικρότερη... όλο και μεγάλωνε... και ένα βράδυ, έγινε πολύ μεγάλη, σχεδόν ατέλειωτη...
Τελικά όμως διάβασε το βιβλίο... και όταν έφτασε στο τέλος, «ευτυχία θα πει παραίτηση», έκλεισε το βιβλίο, το φίλησε και το αγκάλιασε με βαθιά φιλία.
Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκαν πάλι μαζί.
Μια μέρα , μετά από πολλά χρόνια, εκείνος έδωσε το βιβλίο σε μια κυρία και εκείνη το διάβασε...
Στο σημείο, «Χθες με είπες "αγαπημένε μου"... αλήθεια το εννοούσες, Λαβίνα;», έκανε μια παύση. Μετά συνέχισε να διαβάζει... ως το τέλος. Όταν ήρθε ο σύζυγός της εκείνη πήρε το χέρι του, το φίλησε και δεν το άφησε όλο το βράδυ...
 

«Το καλό που βρήκες, δώστο σε όλους. Μη φοβάσαι... πέταξέ το στον κόσμο και άσε να σε στραυρώσουν...».
Αυτές οι σκέψεις άρχισαν να μεγαλώνουν στην καρδιά του...
 

Ένα βράδυ μπήκε ντυμένος με μαύρο κουστούμι , αγέρωχος σε μια τεράστια αίθουσα, ανέβηκε στην εξέδρα, δίσταξε λίγο... όμως μετά, με δύναμη και τόλμη πέταξε το καλό στον κόσμο...
Τίποτε δεν έβλεπε στο μεγάλο χώρο, μόνο το βιβλίο του και την πρώτη του αναγνώστρια, που καθόταν στην πρώτη σειρά...
Όταν έφτασε στο σημείο, «Χθες με είπες "αγαπημένε μου"... αλήθεια το εννοούσες, Λαβίνα;», δεν σταμάτησε...
Αλλά οι καρδιές του κοινού σταμάτησαν...
Όταν τελείωσε έμειναν όλοι σιωπηλοί, όπως στην εκκλησία.
Σε όλα τα πρόσωπα ήταν γραμμένο το βιβλίο.
Είδε το βιβλίο του μέσα σε όλες τις καρδιές.
Και τότε ένοιωσε: «Πέταξα το καλό στον κόσμο» και «Αμήν»




Άνα Ζουμάνη

εφημεροπτερα


SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image