Ζωή



Ονειρεύτηκα πως γνώρισα κάποιον που ήταν «έξω από τον κόσμο», όπως κάποτε ο Διογένης.
Περπατούσε γενναία στα απότομα μονοπάτια της ζωής αδιαφορώντας για τους ούτως ή άλλως  λανθάνοντες «νόμους».
Όταν τα μονοπάτια άρχισαν να γίνονται όλο και πιο απότομα, πιο επικίνδυνα, όλο και πιο κουραστικά - κάποια μάλιστα ήταν διάφανα, άλλα αόρατα, άλλα ρευστά - ξαφνικά επέλεξε να γυρίσει πίσω και να περπατάει σε πιο στερεούς,  πιο ασφαλείς δρόμους.
«Ανάμεσα στη ζωή που είναι και στη ζωή που ήλπιζα πως θα 'ρθει, χασμουριέται μια απέραντη, τρίσβαθη άβυσσος», μου είπε.
Είχε αμφιβολίες και προσπαθούσε να  πείσει τον εαυτό του πως  έτσι θα σώσει την ψυχή του. Όμως στο  βάθος ήξερε πως λύτρωνε απλώς το γυμνό του σώμα από μια α λ η θ ι ν ή δέσμευση.
Το πνεύμα και η ψυχή του άρχισαν να παρακμάζουν  σιγά σιγά.  Είχε θυσιάσει την ιερή και  αιώνια ανησυχία του στο βωμό της άνεσης και της αφάλειας.


Άνα Ζουμάνη
εφημεροπτερα



SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image