«Αυτοκτονία»: Γιατί όχι;



«Αυτοκτονικός»: Μια από τις πιο εκδικητικές λέξεις της κοινωνίας μας. Εδώ συναντά ο θρήσκος τον άθρησκο, ο ένθεος τον άθεο, ο αριστερός το δεξιό, ο Ρομπερτ Πλάντ τη νονά μου...κ.ο.κ.
Εδώ συμφωνούνε όλοι: «Αυτοκτονικός».
(Μόνο ο Παπαδιαμάντης έδειξε μια πρέπουσα ταπεινότητα μη «σχολιάζοντας» την ευνόητη αυτοκτονία της «έρμης στα ξένα»)

Όταν κάποιος χάσει την όρεξη του για τη ζωή,  απογοητευμένος από την βάρβαρη ύπαρξη, τους βάρβαρους συναθρώπους του, τότε η αξιοπρεπής αστική κοινωνία του απονέμει τον «τιμητικό τίτλο»: «Αυτοκτονικός».
Με αυτόν τον τρόπο εκδικείται τον συνάνθρωπο της, που  δεν αποδέχτηκε έτσι απλά και  υπάκουα το μπουρδέλο της ζωής ως κάτι «αυτονόητο».
«Μπλα, μπλα, μπλα... είναι υποψήφιος αυτοκτονίας, δεν αντέχει τις απαιτήσεις της  ζωής...και έτσι και αλλιώς». Πρήξιμο.
(Είναι και εκείνος ο Φρόιντ, ο παρλαπίπας, που στιγμάτισε τον κόσμο όλο).

Η κοινωνία εκδικείται τον διαφορετικό άνθρωπο που αντί -αυτονόητα- να ενδώσει στη ζωή, ενδίδει στο θάνατο- με δάκρυα, ή χωρίς - και  αρνείται με ειλικρίνεια να στηθεί στη σειρά, όπου -ευτυχώς, ή δυστυχώς-  δεν ανήκει.
Εμείς που αποδεχόμαστε το συχνά ανούσιο μπουρδέλο «ζωή» δεν είμαστε οπωσδήποτε «δυνατότεροι»...και αλοίμονό μας κιόλας.

Ο θεός, η φύση, έστω η εσωτερική μας «μοίρα», κάποτε θα μας τιμωρήσουν ανελέητα για την σήψη των ιδανικών μας.
Θα χαθούμε χωρίς να το καταλάβουμε.
Τα ίδια μας, τα εγκαταλελειμμένα από εμάς ιδανικά, θα μας πνίγουν αργά και ανεπαίσθητα... και μόνο λίγοι  θα νιώθουμε γιατί γερνάμε, σαπίζουμε, χανόμαστε...


Άνα Ζουμάνη
εφημεροπτ
SHARE

Άνα Ζουμάνη

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image