Αφήστε μας στο σκοτάδι, παρακαλώ




Ω,  θαλάσσιε αφρέ πάνω στους ξύλινους σωρούς...
Ω,  μικρή λίμνη στη μοναξιά...
Ω,  ξέφωτα  με τις φίνες πρασινάδες και τα καφέ λασπόνερα...
«Εδώ έρχονται τα ελάφια να ξεδιψάσουν και να δροσιστούν τα βράδια», λέει ο δασοφύλακας...
Ω,  βατομουριές με τα μαύρα μικρά σκαθάρια, με τις μύγες του βουνού, δίπλα σε ρυάκια που βιαστικά γλυστρούν πάνω στις πέτρες...
Και οι βατομουριές τρέφουν κόσμους εντόμων ολόκληρους...
'Ασπρα πανιά σε χρωματιστά σκάφη...
Τα κορίτσια έχουν χρώμα ambré...
Ποιος θα κερδίσει τη ρεγκάτα;...
«Άνα,  δώσε μου το χέρι σου, είναι απότομη η πλαγιά ...»
Μεσημέρια με 10.000 τόννους ηλιακής κάψας, όσο είναι το βάρος των πολεμικών πλοίων.
Απογεύματα με βερύκοκα, βύσσινα και φραγκοστάφυλα.
Νύχτες μέσα στα παγωμένα χιόνια.
Νύχτα, ακούς τους κύκνους που ανοιγοκλείνουν τα ράμφη τους;
Και πάλι ανοιγοκλείνουν τα ράμφη τους...
Και μετά τίποτα....


Όμως εμείς περπατάμε στην οδό Χέρνερ, 9 το βράδυ, σα  να έχουμε απορριφθεί, σαν τα μαγαζιά, δεξιά και αριστερά, που ψυχομαχούν και κλείνουν το ένα μετά το άλλο.
Ροδάκινα δίπλα σε ρέγγες, τσάντες με μαγιό, μήλα με μυρωδια πατατοσαλάτας, πίσσα, καυσαέριο, άρωμα, κρέας, σκόδρο και γαρύφαλλα. Μηχανές με φιλοδοξία πυγολαμπίδας. Φωτισμένη αθλιότητα. Εργοστάσιο πνιγμένο στον εαυτό του.



Αφήστε μας στο σκοτάδι παρακαλώ. Στις σιωπηλές σκιές.
Αλλά οι πυγολαμπίδες φωνάζουν: »Να! Δείτε!«.
Τα προδίδουν όλα με το λευκό τους φως



Άνα Ζουμάνη





SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image