Μόδα: Ένα έγκλημα στην ανθρωπότητα



Η μόδα είναι ένα  έγκλημα, αφού επικεντρώνεται μόνο στο «όμορφο», στο «κάτι διαφορετικό».
Θέλει απλώς πάντα «κάτι καινούριο», πέφτει από το ένα λάθος στο άλλο, ζεί από λάθη που διαδέχονται λάθη.  Ζει απο παιδαριώδεις αλλαγές που εμποδίζουν, μάλιστα καταστέλλουν την εξέλιξή μας.
«Σήμερα φοριέται...», είναι μια ανόητη και αδιάφορη διαπίστωση, διότι: Πρέπει πάντα να φοράμε κάτι που συμφωνεί με τους νόμους της υγείας, κάτι απλό, κάτι αναπαυτικό, κάτι που δεν εμποδίζει την φυσική μας εξέλιξη.
Το ρούχο μας πρέπει να είναι μια «δεύτερη επιδερμίδα», να εναρμονίζει με το δέρμα μας, ως εκ τούτου καθήκον του πολιτισμένου ανθρώπου είναι να αντιταχθεί στις αυθαίρετες αλλαγές της μόδας.
«Σήμερα φοριέται...», είναι μια αδιάφορη βλακεία. 

Τι μας ενδιαφέρουν οι στατιστικές και τα πορίσματα των «ειδικών»; 
Αναπαυτικό, ανθεκτικό, απλό, φυσικό - χ ρ ή σ ι μ ο, θα πεί... ομορφιά.
Να ακολουθούμε δουλικά τη μόδα της ημέρας και της στιγμής σημαίνει πως, έχουμε υποστεί πλήση εγκεφάλου.... σημαίνει «φασισμός»
Μια λευκή  βαμβακερή μπλούζα και ένα απλό βαμβακερό παντελόνι,  δεν «φεύγουν» ποτέ από τη μόδα.
Ό,τι πέρασε και έφυγε δεν άξιζε ποτέ να φορεθεί από έναν πολιτισμένο άνθρωπο... ούτε μια στιγμή.
Να ακολουθούμε τη μόδα σημαίνει βαθιά παρακμή και αποδεικνύει νοοτροπία σκλάβου.
«Σήμερα φοριέται...», είναι αδιάφορο, είναι απολίτιστο
«Φοριέται αιώνια...», είναι η έκφραση του καλλιεργημένου ανθρώπου.

Εδώ και αιώνες ο ορειβάτης έχει τον ίδιο εξοπλισμό, προσαρμοσμένο... στο στόχο του.
Εμείς δεν ονειρευόμαστε; Εμείς δεν έχουμε στόχους; Εμείς δεν θέλουμε να κατακτήσουμε ψηλές κορυφές; 
Να αφήσουμε τη μόδα να βάλει εμπόδια στα όνειρά μας;
Όσο πιο ιδιαίτερος, πιο ιδιόμορφος, πιο ξεχωριστός είναι ο εσωτερικός κόσμος του ανθρώπου, τόσο πιο μεγάλη είναι η ανάγκη του τα ρούχα που φοράει να είναι η αναπαράσταση του κόσμου στον οποίο «ζει»... και παράλληλα να είναι «σύντροφοί» του.
Μάλιστα! Τα ρούχα μας πρέπει να είναι σύντροφοί μας. 

Μια ιδιοφυία δεν θα πει ποτέ: «Τι φοριέται;», θα πει με αυτοπεποίθηση, «εγώ φοράω αυτό!».
Όπως ένα ποίημα βγαίνει μέσα από έναν ποιητικό οργανισμό, έτσι πρέπει ο άνθρωπος να ποιεί το ένδυμά του, ακολουθώντας μόνο τους δικούς του εσωτερικούς κανόνες. 
«Είναι τρελός!», θα είναι τότε ο τίτλος τιμής για το θάρρος της προσωπικότητας. 
Διότι αυτό σημαίνει πώς όλα τα χρώματα, τα υφάσματα, τα κουμπιά, οι κορδέλες, τα διάφορα «μπιχλιμπίδια» του, θα ανήκουν σ' αυτόν όπως όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του.

-Κούλα, τι παράξενη μπλούζα είναι αυτή που φοράς;
-Είναι μια Κούλα-μπλούζα
-Και το καπέλο;
-Είναι ένα Κούλα-καπέλο

Να είμαι αυτό που λέει το μέσα μου... ούτε λιγότερο, ούτε περισσότερο.... 
Να είμαι σε όλα και στο καθετί...


Άνα Ζουμάνη



SHARE

Άνα Ζουμάνη

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image