Ο όρκος





και έτσι της έδωσε τον όρκο του πως δε θα πάει...

το παγωμένο μονοπάτι ξάπλωνε στο σεληνόφως..

ο άνεμος νανούριζε το πευκοδάσος και...

εκείνη άφησε την πόρτα της μισάνοιχτη...

όπως του το είχε υποσχεθεί...

εκείνος ξάπλωνε και άκουγε..

έκλαιγε και ξάπλωνε..

πότε πότε την άκουγε να σιγοβήχει..

μάλλον ο αέρας του βουνού...

με ανώνυμη θλίψη υποδεχόταν τους ήχους της..

ο άνεμος νανούριζε το πευκοδάσος και...

εκείνη σιγόβηχε...

εκείνος ξάπλωνε και άκουγε...

έκλαιγε και ξάπλωνε...

Αργά - πέρασε - η νύχτα...

Ήρθε το πρωί..

«Γιατί δεν ήρθες...;»

«Αν ερχόμουν θα θύμωνες, θα με έδιωχνες...»

«Ω! Ο όρκος ήταν πιο δυνατός από το πάθος σου»




Άνα Ζουμάνη




SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image