Ο όρκος



και έτσι της έδωσε τον όρκο του πως δε θα έρθει...
το παγωμένο μονοπάτι ξάπλωνε στο σεληνόφως...
ο άνεμος νανούριζε το δάσος με τα πεύκα...
εκείνη άφησε την πόρτα της μισάνοιχτη...
εκείνος ξάπλωνε και άκουγε...
έκλαιγε και ξάπλωνε...
πότε πότε την άκουγε να σιγοβήχει...
μάλλον ο αέρας του βουνού...
με ανώνυμη θλίψη υποδεχόταν τους ήχους της...
ο άνεμος νανούριζε το δάσος με τα πεύκα...
εκείνη σιγόβηχε...
εκείνος ξάπλωνε και άκουγε...
ξάπλωνε και έκλαιγε...
Αργά - πέρασε - η νύχτα...

Ήρθε το πρωί
«Γιατί δεν ήρθες...;»
«Αν ερχόμουν θα με έδιωχνες...»
«Κατάλαβα.  Ο όρκος σου ήταν πιο δυνατός από το πάθος σου»




Άνα Ζουμάνη




SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image