Το χιόνι




Μια από τις άτυχες αγάπες μου είναι το χιόνι που με γεμίζει με ενθουσιασμό, με μελαγχολία.
Δεν θέλω να το χρησιμοποιήσω για κάτι πρακτικό, όπως σκι, χιονάνθρωπο και μπομπ, έλκυθρο
Θέλω μόνο να το κοιτάζω. Να το πίνω με τα μάτια μου μέσα στην ψυχή μου.
Να με μεταφέρει απο τον πραγματικό κόσμο στον -όπως λέμε-
"άσπρο και μαγικό κόσμο του χειμώνα"
όπου κάθε δέντρο, κάθε θάμνος μεταμορφώνεται σε μία προσωπικότητα.
Την άνοιξη γεννιέται ένα γενικό και αόριστο πράσινο,
που σβήνει την προσωπικότητα των δέντρων και των θάμνων
Αγαπώ το χιόνι πάνω στους φράχτες των κήπων, στα σιδερένια κιγκλιδώματα των δρόμων,
στις καμινάδες.
Παντού εκεί που είναι άχρηστο για τους ανθρώπους.
Και αδιάφορο
Το αγαπώ όταν τα δέντρα το τινάζουν απο πάνω τους επειδή δεν αντέχουν το βάρος του.
Όταν ο αέρας το καρφώνει στο πρόσωπό μου, όταν λιώνει στα ποτάμια των δασών,
όταν γίνεται σαν ζάχαρη από το κρύο.
Δεν θέλω να το εκμεταλευτώ για μια γλυκιά κούραση - λύτρωση, για τη χαρά και την ευχαρίστηση.
Θέλω να το κοιτάζω με αιώνια αγάπη, ενθουσιασμό και μελαγχολία.


Άνα Ζουμάνη


SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image