«Βαρβαρότητα»


«Το ψάρεμα πρέπει να είναι πολύ βαρετό», είπε η ευγενική κοπέλα, η οποία καταλάβαινε τόσα  όσα καταλαβαίνουν όλες οι ευγενικές κοπέλες.
«Αν ήταν βαρετό δεν θα το έκανα», είπε το κορίτσι με τα σγουρά μαλλιά και τα πόδια γαζέλας.
Με την ατάραχη σοβαρότητα του ψαρά  πήρε το ψάρι απο το αγκίστρι και το χτύπησε με δύναμη πάνω σε μια πέτρα.

Το νερό πλάγιαζε λουσμένο στο φως και τρεμόπαιζε. Ο αέρας μύριζε λιβάδι και βάλτου σήψη.
Από το ξενοδοχείο έρχονταν ήχοι πιρουνιών και πιάτων.

Το ψάρι χόρεψε ένα σύντομο πρωτότυπο χορό -σαν αυτούς που χορεύουν οι πρωτόγονοι λαοί -και πέθανε.
Το κορίτσι συνέχισε να ψαρεύει με την μεγάλη ατάραχη σοβαρότητα του ψαρά.
«Δεν θα επιτρέψω ποτέ στην κόρη μου να κάνει κάτι τόσο απάνθρωπο», είπε μια κυρία που καθόταν κοντά.
Το κορίτσι πήρε το ψάρι απο το αγκίστρι και το πέταξε με δύναμη στο έδαφος, κοντά στα πόδια της κυρίας.
Το ψάρι πήδηξε μια φορά και έπεσε νεκρό. Δεν χόρεψε καν, έφυγε χωρίς πολλά.
«Το καημένο το ψαράκι. Κακό παιδί!», είπε η κυρία.

Στο πρόσωπο του απάνθρωπου παιδιού υπήρχε μια βαθιά ομορφιά και μια μέλλουσα ψυχή.
Το πρόσωπο της ευγενούς κυρίας όμως ήταν ταλαιπωρημένο και χλωμό. Δεν θα δώσει ποτέ πια χαρά, φώς και ζεστασιά, σε κανέναν. Γι' αυτό ένιωθε με τα ψάρια. Γιατί να πεθάνει αφού έχει ακόμη ζωή μέσα του;

Και όμως νάτο. Πηδάει μια φορά και πέφτει νεκρό. Ένας απλός, απαλός θάνατος...
Το κορίτσι συνεχίζει  να ψαρεύει με την μεγάλη ατάραχη σοβαρότητα του ψαρά.
Είναι πανέμορφο με τα μεγάλα, επίμονα μάτια του, τα σγουρά  μαλλιά του και τα πόδια γαζέλας.
Ίσως κάποτε να λυπηθεί κι αυτό το ψάρι και να πει: «Δεν θα επιτρέψω ποτέ στην κόρη μου να κάνει κάτι τόσο απάνθρωπο»
Αλλά αυτές οι τρυφερές κινήσεις ψυχής φυτρώνουν μόνο στον τάφο κατεστραμένων ονείρων και σκοτωμένων ελπίδων.
Γι' αυτό ψάρευε μικρό κορίτσι.
Γιατί χωρίς πολλά... έχεις ακόμη το δικαίωμα. Σκότωσε το ψάρι και ψάρευε....




Άνα Ζουμάνη




SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image